Doorgaan naar hoofdcontent

Het Wonder van Kijken naar jezelf

Stel je een kring van mensen voor:
de een is atheïst, de ander communist, de ander moslim, weer een ander hindoe, eentje een wetenschapper, weer een ander een filosoof, etc. Volkomen divers gezelschap van mensen die in een grote kring zitten op stoelen.
In het midden staat een leraar.
Nu zegt deze tegen alle aanwezigen:
Vergeet wat je denkt of gelooft. Het maakt echt niet uit wat!
Ik zal jullie nu een opdracht geven, die ieder voor zichzelf moet gaan doen.
Richt je aandacht naar binnen en kijk wat jouw eerste ervaring is?
Misschien hoor je een vogel of voel je het kriebelen in je neus als eerste.
Geef je simpelweg direct over aan wat je voelt, ziet, hoort, ruikt, en proeft. Daar is geen geloof of ongeloof bij nodig, enkel dat je het doet en ervaart wat je ervaart.
Misschien valt na die vogel iets anders op, etc.
Belangrijk hierbij is, dat je niet tegen jezelf zegt: 'Ja ik weet toch dat ik hier en nu ben.' Nee, wees hier en nu. Laat de waarnemer het waargenomene zijn!
Deze kring van mensen die zo verschillend leken te zijn, zijn opeens dan een. Omdat het hoofd immers zorgt voor afgescheidenheid en niet de ervaring: ervaren!
Wat ervaar je nu of ben je liever een zombie: horende doof en ziende blind?



Reacties

Populaire posts van deze blog

Verslaafd of niet?

Alles over jouw verslaving en het einde daarvan!
Voor meer info: https://kijkennaarjezelf.nl/

Over het ego

Voor mij, is het de verkramping binnen onze denkgeest.
Bij zo’n verkramping kan liefde niet opereren.
Enkel keuzeloos gewaarzijn kan daar dan een einde aanmaken.
Dat je volledig contact hebt met het moment zoals het is. Dat je doordringt in wat is, zonder weerstand.
Als we niet in staat zijn onszelf gewaar te wezen, dan adviseer ik over te schakelen naar wat je zintuiglijk direct, hier en nu, ervaart. Proef je nu iets? Wat hoor je?…
Door je feitelijk over te geven aan je zintuigen, wordt de geest direct overstegen. Op die manier kan de verkramping niet verder zijn werk doen.
Weet dat het ego bij iedere verkramping terrein wint. Noem het je innerlijke demon of duivel of mara. Zowel de Boeddha als de Christus doorstonden de confrontatie ermee, nietwaar?
Het ego is ons denken, dat in conflict is met wat is.

Blijft een mooie tekst, zo uit de Bijbel:

‘Al zou ik de talen van de mensen en van de engelen spreken, maar ik had de liefde niet, dan zou ik klinkend koper of een schallende cimbaal zijn geworden.
En al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen weten en alle kennis bezitten, en al zou ik al het geloof hebben zodat ik bergen zou verzetten, maar ik had de liefde niet, dan was ik niets.
En al zou ik al mijn bezittingen uitdelen tot levensonderhoud van de armen, en al zou ik mijn lichaam overgeven om verbrand te worden, maar ik had de liefde niet, het baatte mij niets.
De liefde is geduldig,
zij is vriendelijk,
de liefde is niet jaloers,
de liefde pronkt niet,
zij doet niet gewichtig,
zij handelt niet ongepast,
zij zoekt niet haar eigen belang,
zij wordt niet verbitterd,
zij denkt geen kwaad,
zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid,
maar verheugt zich over de waarheid,’
(…) - 1 Korinthe 13:1-6